Gisteravond ben ik sinds lange tijd weer gaan verbinden met een groepje ‘gelijkgestemden’…(in mijn hoofd maak ik er ‘wappie-yoga’ van) maar ‘gelijkgestemd’ klinkt wat vriendelijker. Ik vind het ook wel een mooie term, vooral het woord ‘gestemd’…ergens zit je op een zelfde zender, een zelfde frequentie….je ontvangt hetzelfde ‘radio’ kanaal….dat wil niet zeggen dat je elk item op dat radio kanaal even leuk vind of het overal over eens bent. Je ontvangt wel dezelfde informatie en daar gaat een ieder uiteindelijk voor zichzelf mee aan de slag, wat resoneert er wel en wat niet, waar ligt je focus…ik merk in elk geval een grote gemene deler en dat is dat niemand meer dezelfde persoon is qua denken, voelen, handelen, leven als 2 jaar terug. Een consequentie is dat een ieder los heeft moeten laten, ideeën, overtuigingen over de wereld, over jezelf, vrienden, relaties zoals ze waren binnen familie etc. 

Voor de meesten is er inmiddels veel voor in de plaats gekomen. Nieuwe mensen, verbindingen, hobby’s, werkzaamheden. 

Mijn leven, zoals het nu is, voelt nog vrij klein. Het is vooral het gezinsleven, zonder vaste woning, zonder inkomen. 

Inspiratie

Gisteravond vroeg iemand mij: ‘wat houdt jou geïnspireerd? Mooie, oprechte vraag.

Daar kan ik op verschillende niveau’s antwoord op geven.

Ik kan alleen maar vanuit het hier en nu ‘spreken’… Ik ervaar momenteel volledig hoe het is om los te laten. Om los te staan van familie, los van vroegere vrienden en kennissen. Ik ervaar daarin een bepaalde mate van berusting. Het is daarmee niet een uitgemaakte zaak… maar een, voor mij toxisch deel, heeft zich losgeweekt en vervolgens losgelaten. 

Dat de ander dat wellicht als onaardig, te fel, te oordelend en ondankbaar ervaart…dat zal. 

Mijn neiging was vaak om weer wat terug te krabbelen, te verzachten, de harmonie weer op te zoeken, meegaand te zijn, te vergoelijken. Daar ben ik mee gestopt. En waar ik daar eerder veel stress van had, voel ik nu rust en ruimte. 

Wat een bevrijding. Werkelijk mijn hart (in verbinding met mijn hoofd) te laten spreken ongeacht de reactie van de ander. Niet om iemand bewust pijn te doen, maar om mijn waarheid te uiten en mezelf te bevrijden van oude patronen. 

En nog even wat scherpte

Ik hoor veel mensen noemen dat ze de term ‘wakker en slapend’ zo moeilijk vinden, zo polariserend. Zo arrogant om te denken dat je het beter weet en ach, de ander kan daar blijkbaar nog niet bij. Dat zou denigrerend zijn en zo voelt het voor mensen ook. ‘Jij denkt het beter te weten, ieder mag zijn eigen waarheid hebben’….

Zeggen we dat ook als blijkt dat een pedofiel een kind misbruikt? Als blijkt dat honderden kinderen zijn misbruikt door een priester? Als blijkt dat er mensen in kampen zaten en vergast werden? Is het dan ook denigrerend om te zeggen, ‘je bent onder hypnose, je slaapt, open je ogen en vind er wat van, spreek je uit’, als iemand roept dat dat niet waar is en dat hij zijn eigen waarheid mag hebben en de ander niet zo moet oordelen? 

Natuurlijk heeft ieder zijn eigen pad, zijn eigen karma uit te werken, zijn eigen lessen te leren. Daar hoort dan blijkbaar ook bij dat iemand als ik in je vriendengroep of familie zit en zo nu en dan iets trigger, forceer, heel irritant en vervelend en onaardig….ik was zo gezellig vroeger en nu ben ik zo bozig…De scherpte heb ik altijd al wel gehad, alleen hield ik dat vaak voor mezelf, omdat dat niet ontvangen kon worden. Dat kan het vaak nog steeds niet, maar ik ben in elk geval eerlijk naar mezelf.

Dat scherpe voelde ik niet gisteravond. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat er grote overkomsten zijn in manier van denken en ervaren, maar vooral dat mensen eerlijk durven vertellen dat ze weleens een hele dag bozig zijn, huilen, het niet meer weten. Ik voel herkenning en mededogen. Een gedeeld gevoel van onrecht, blikveld durven verruimen….

Dat inspireert me. Echtheid, authenticiteit, oprechtheid en de zoektocht daarin van mezelf en de ander…dat wilde ik delen …

Wat wil je gaan doen M? Waar wil jij je energie in stoppen? Wat heeft de wereld nodig en wat kan jij bijdragen? Waar gaat je hart naar uit?

Voor sommigen heerlijke vragen, die komen met een mooi, inspirerend verhaal op de proppen. Bij mij komt er (op dit moment van schrijven) verdriet, eenzaamheid…niet weten….

Dus ik ga schrijven om te kijken of ik tot iets kan komen. 

Ontwaken

Vandaag heb ik een aantal documentaires gekeken, over reïncarnatie/regressie therapie, over de invloed en verborgen (subliminale) boodschappen via de televisie, over symbolen van het occulte en een klein stukje over orgaan handel, gedwongen abortussen in China, depopulatie… Zware kost met verschillende onderwerpen en een gemene deler, namelijk hoe we als mensheid bewust worden klein gehouden om maar niet onze potentie te leven, niet of moeilijk komen tot een bepaalde mate van zelfbewustzijn. We worden bewust gemanipuleerd en gebrainwasht. 

Gek genoeg geeft het me ook energie om dergelijke video’s te zien. Ik voel hoe het mijn denken uitrekt. Het lukt me steeds beter om vastgezette ideeën los te laten, zo kom ik steeds een stapje verder. Het ‘beest in de bek kijken’, maakt dat ik het grotere plaatje beter kan vatten en weer meer herken. Het maakt echter ook dat ik nog meer los kom te staan van familie en vrienden.

Familiesysteem

Er zijn momenten dat een moedeloosheid me overvalt. Vooral als ik besef hoe groot het allemaal is, hoe geraffineerd, hoe het onze kinderen al van zo jong beïnvloed en hoe ook ik te maken heb met een familiesysteem met veel trauma’s. Ik heb al heel wat systemisch werk gedaan, heel wat doorvoelt, aangekeken, losgelaten, losgetrild, geademd…

Ik besef meer en meer hoe mijn keuzes en gedragingen in het leven sterk beïnvloed zijn door onverwerkte, vastgezette ‘trauma’s in het systeem. Datgene waarover men niet sprak en spreekt. Het is niet allemaal alleen maar negatief en problematisch, zodra er bewustzijn, begrip en openheid komt op de blokkades komt er ook veel energie vrij om je afkomst te eren, mooie tradities over te nemen, de familie recepten te koken en door te geven aan onze kinderen. Ik schrijf hier meer over in: https://www.rambelje.life/verslag/ 

Wat zie ik mezelf doen?

Er waren momenten dat ik beelden voor me zag van ouders met hun kinderen en mijn helende handen. Dat doet me terugdenken aan mijn kindertijd, eens in de zoveel tijd had ik een beeld in mijn hoofd waarin mijn handen heel groot aanvoelden, maar het waren flitsen en ik kon het nooit vasthouden. Vorige week lukte het me om het wel vast te houden en nu kan ik het ‘oproepen’ in gedachten als ik eraan denk. Mijn handen willen helen, middels reiki, voeding, masseren…

Nou is mijn neiging om het heel klein te houden in mijn dromen, dus ik ga mezelf uitdagen het wat groter te maken. 

Naast heling middels handen wil ik ook scherpte aanbrengen. Voor mij is het en en. Er moeten nogal wat dingen veranderen in de ‘gezondheidszorg’. Een andere manier van denken, handelen…Daar wil ik aan bijdragen. Met name voor kinderen/gezinnen en jongeren. Samenwerken met andere ‘hulpverleners’ die openstaan voor verandering, met een open vizier.

Nou hoor ik in mijn hoofd al een stemmetje, ok….het mag nog wel concreter….

Concreet

• 2 dagen in de week zelf mensen/kinderen/jongeren ontvangen, ondersteunen in hun helingsproces middels reiki, tarot, gesprek, contact…
• 2 dagen in de week werken in een gezondheidscentrum (ziekenhuis) en daar de boel vernieuwen, eren wat goed gaat en veranderen wat niet goed gaat, nutteloos is of averechts werkt. Samen met een team mensen…
• zorgen dat er gezonde voeding komt, 
• invloeden vanuit yoga, trilling en geluid, geur, massage…in combinatie met de medische zorg die er al is. 
• Mijn hart gaat nog steeds uit naar het werken in een ziekenhuis, om van daaruit te zorgen dat mensen aan de slag gaan met hun niet of slecht werkende organen ipv orgaandonatie. 
• Dat er aandacht komt voor het metafysische, 
• samenwerken met mensen die daarin kunnen bijdragen. Systeemtherapeuten, reïncarnatie therapeuten, yoga docenten, maar ook koude trainers, ademtherapeuten, masseurs….
• Bijeenkomsten organiseren waarin mensen ervaringen kunnen delen, waar een inspirerend persoon zijn of haar boodschap kan overbrengen, waar er plek is voor gezinnen die vastlopen die werkelijk willen kijken naar destructieve structuren. 
• Een mooie helende plek waar mensen kunnen opladen, leren om het weer door te kunnen geven en te leven. 
• Ik zou een spil willen zijn in het geheel, mensen met de juiste mensen in contact brengen.
• Bijeenkomsten mbt opvoeding wil ik zelf geven
• Mensen uit de ‘reguliere zorg’ hebben ook aandacht nodig bij hun proces, iedereen heeft zijn eigen bijdrage, eigen talent ik zou met mensen uit de zorg regelmatig in gesprek willen. Zorgen dat mensen optimaal kunnen functioneren, gezien worden, mogen ontdekken. 

Ik moet zeggen, als ik dit zo typ dan is er geen verdriet en eenzaamheid meer. Ik merk dat ik enthousiast ben en er poppen steeds meer dingen in mijn hoofd op. Sommige dingen benader ik waarschijnlijk nog steeds teveel in ‘3d’… toch helpt het me al om verder en groter te durven kijken. 

Zo benieuwd wat er bij jou naar boven komt als je begint te schrijven/typen…

Dit zei R tegen mij eerder in een gesprek. Ik voel me momenteel boos op iemand en dat heb ik ook geuit aan die persoon, het wordt echter moeilijk ontvangen, er komt geen reactie terug. Dus ik ben aan het stoeien, ik uit mijn gevoelens eerlijk, oprecht, wat kan ik nog meer doen? Ik doe dit juist, omdat ik een sterkere verbinding wil en ik ook de potentie zie. De ander gaat confrontaties uit de weg, reageert niet inhoudelijk en lijkt het oppervlakkig te willen houden. Ik  verlang naar meer…meer openheid, echtheid, naar de verbinding die er in mijn beleving ooit wel was, ook al is dat soms ongemakkelijk of confronterend. Stilte of de schijn ophouden dat alles ok is voelt pijnlijker. Voelt als aanmodderen, als iets uit de weg gaan, elkaar daarin gevangen houden. Eerdere gesprekken verliepen voor mijn gevoel moeizaam, niet to the point en liet me met een onbevredigend gevoel achter. 

Hoe doorbreek ik deze cirkel? Wat kan ik van de ander verwachten? Hoe zorg ik voor mezelf in deze, want ik ga van boosheid, moed verzamelen om met mijn hart op de tong te spreken en/of schrijven, hoop op een oprechte inhoudelijke reactie, teleurstelling dat deze uitblijft, naar onmacht, verdriet en een gevoel van schuld. Ik ben degene die ‘moeilijk doet’. 

Ik heb het al eerder verwoord, boosheid lijkt zo’n taboe te zijn in de wereld van nu. Bang om boosheid ongecontroleerd te laten razen en anderen daar pijn mee te doen. Er komen snel overtuigingen, ‘ik mag de ander geen pijn doen, het zal wel aan mij liggen, boos zijn is zo negatief, ik mag niet oordelen.’ Ik ervaar nu de andere kant, de schade die ingehouden boosheid aanricht. Voor beide partijen. Boosheid inslikken en ervan wegblijven, doen alsof alles goed is, maakt dat een relatie stagneert. Tenminste zo ervaar ik het. Nu ik me wel uitspreek ben ik sowieso de kwade piet. Ik laat me in de kaarten kijken en de ander kan de gebeten hond zijn. Mensen eromheen zullen snel geneigd zijn te ‘kiezen’ voor deze hond. Ik ben tenslotte degene die kritisch is en de goede orde verstoord. 

Levensvragen

Het is een proces dat al veel langer aan de gang is. Vanaf 2012 voelde ik een andere energie in mijn leven, de reis naar binnen begint…Met behulp van plantmedicijnen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen begint er een besef te komen van wie ik eigenlijk ben. Wie ben ik zonder alle etiketten die ik op mezelf geplakt heb? Wie ben ik zonder de belangrijke baan, het mooie grote huis, de overtuigingen en systemische ballast? Wat komt mijn ziel hier doen, specifiek in dit lichaam in deze tijd op aarde? 

Stoppen met…

Dat nu 10 jaar later alles letterlijk moest wegvallen had ik toen nog niet kunnen bedenken. Het is all the way, met de billen bloot. Nu zie ik dat het allemaal voorbereiding was voor deze tijd. Ik werd klaargestoomd, dat is een proces waarin ik zelf keuzes in heb gemaakt, voor de buitenwereld waarschijnlijk vrij drastische keuzes. 

• Stoppen met het bezielde werk wat ik deed, omdat het systeem waarin het gebeurde niet meer klopte voor mij.
• Stoppen met ‘sociale verplichtingen’, die voortkwamen uit een bepaalde vanzelfsprekendheid, maar me geen vreugde meer schonk.
• Stoppen met het vieren van verjaardagen en feestdagen op een manier die niet meer paste.
• Stoppen met teveel drinken, teveel shoppen, teveel bezig zijn met uiterlijkheden om de leegte maar niet te voelen.
• Stoppen met bevestiging willen van buiten en daar mijn best voor doen.

Hoe abnormaal was normaal?

Afgelopen 2 jaar hebben me doen inzien hoe abnormaal normaal was. Eerder was ik dan misschien wat drastisch met keuzes of deed ik ‘alternatieve’ dingen, maar leefde ik voornamelijk in 2 werelden, 1 ‘echte’ wereld en 1 meer ‘spirituele wereld’. 

Het switchen stagneerde tijdens de ‘pandemie’, toen ik om me heen keek en zag hoe de wereld in brand stond en de meesten mensen om me heen nog steeds door bleven gaan…nu denk je misschien, nou nou, dat valt wel mee hoor, ik ben echt wel veranderd en heb ook niet stilgezeten, ook ik heb dingen geleerd, ontwikkeld en ben gegroeid. Je doet alsof jij alles zo goed weet. 

Alles wat je in het donker houdt gaat rotten, gaat stinken.

Nee, ik weet ook niet alles en ik doe soms onhandige dingen en ben soms onaardig en niet tactisch, al die andere jaren van mijn leven was ik inderdaad makkelijker om mee om te gaan, vrolijk, meegaand, altijd een luisterend oor en gezellig….Ik wil nog steeds verbinding, maar dan eerst de bagger eruit, eerst een oprecht, eerlijk gesprek.

Waar is de daadkracht? Het lef om te stoppen met meedoen aan regeltjes, wanneer stop je met het dragen van een vod om je mond en neus? Wanneer spreek je je uit naar je baas? Collega’s? Familieleden? 

Is het zo gek dat ik boosheid voel? Onmacht? Verbazing, Verdriet? Is het zo erg dat ik een oordeel heb? 

Is het not done om kritisch te zijn op iemand zijn gedrag, om iemand te triggeren, om iemand boos te maken, zodat die boosheid er eens uitkomt…zodat het de relatie opschoont en er echtheid komt?

Diepgang

Tijdens een training of retraite heb ik ervaren dat er vaak snel diepgang is in het contact met andere mensen. Je vertelt nog onbekenden vaak hele persoonlijke dingen en het koetjes en kalfjes verhaal wordt overgeslagen. Voor mij voelde dat als een warm bad. Waarom lijkt dat moeilijker te zijn met familie en/of vrienden? Is het dan zo abnormaal om gesprekken te voeren over je angsten, verlangens, dromen, verslavingen, boosheid, verdriet? Over seks, over wat je fijn vind en juist niet? 

Onvoorwaardelijke liefde

De roep om verbinding is sterk vanuit de inmiddels parallelle samenleving. Onvoorwaardelijk lief hebben, niet in boosheid blijven hangen, dan gaat de trilling omlaag…Een nieuwe wereld scheppen, of je nu wel of niet geprikt bent, elkaar omarmen, geen rancune anders ben je ‘niet vrij’.  Ieder zijn proces en zijn tijd. 

Voorwaardelijke liefde

Vrijheid is voor mij dat alle emoties er mogen zijn, dat ook de negatief gelabelde emoties vrijgelaten mogen worden. Niet om in te blijven hangen, wroeten of zwelgen, maar om te laten uitrazen, zodat er weer ruimte ontstaat, nieuwe ruimte, voor zachtheid, compassie, en mededogen. Daar is lef voor nodig, daar is tijdsinvestering voor nodig, want er zitten vele laagjes in emoties. Misschien moet je elkaar wel 10 keer bellen of zien op een dag…nieuwe inzichten delen, oude emoties die zich hebben opgehoopt ventileren. Niet om de ander pijn te doen of naar beneden te halen, maar om op te schonen met veel respect voor de ander zijn reis en zijn proces. 

 Ik heb gemerkt afgelopen dagen dat mijn boosheid inmiddels gezakt is, ik heb rust gevonden in de ongemakkelijke stilte. Het schrijven zorgt ervoor dat ik er van een afstandje naar kan kijken. De gesprekken met R hierover helpen me het grotere plaatje te zien. Ik heb geventileerd en het is aan de ander of het ontvangen kan worden. Hierin zitten keuzes en keuzes hebben nou eenmaal consequenties.