Dit zei R tegen mij eerder in een gesprek. Ik voel me momenteel boos op iemand en dat heb ik ook geuit aan die persoon, het wordt echter moeilijk ontvangen, er komt geen reactie terug. Dus ik ben aan het stoeien, ik uit mijn gevoelens eerlijk, oprecht, wat kan ik nog meer doen? Ik doe dit juist, omdat ik een sterkere verbinding wil en ik ook de potentie zie. De ander gaat confrontaties uit de weg, reageert niet inhoudelijk en lijkt het oppervlakkig te willen houden. Ik verlang naar meer…meer openheid, echtheid, naar de verbinding die er in mijn beleving ooit wel was, ook al is dat soms ongemakkelijk of confronterend. Stilte of de schijn ophouden dat alles ok is voelt pijnlijker. Voelt als aanmodderen, als iets uit de weg gaan, elkaar daarin gevangen houden. Eerdere gesprekken verliepen voor mijn gevoel moeizaam, niet to the point en liet me met een onbevredigend gevoel achter.
Hoe doorbreek ik deze cirkel? Wat kan ik van de ander verwachten? Hoe zorg ik voor mezelf in deze, want ik ga van boosheid, moed verzamelen om met mijn hart op de tong te spreken en/of schrijven, hoop op een oprechte inhoudelijke reactie, teleurstelling dat deze uitblijft, naar onmacht, verdriet en een gevoel van schuld. Ik ben degene die ‘moeilijk doet’.
Ik heb het al eerder verwoord, boosheid lijkt zo’n taboe te zijn in de wereld van nu. Bang om boosheid ongecontroleerd te laten razen en anderen daar pijn mee te doen. Er komen snel overtuigingen, ‘ik mag de ander geen pijn doen, het zal wel aan mij liggen, boos zijn is zo negatief, ik mag niet oordelen.’ Ik ervaar nu de andere kant, de schade die ingehouden boosheid aanricht. Voor beide partijen. Boosheid inslikken en ervan wegblijven, doen alsof alles goed is, maakt dat een relatie stagneert. Tenminste zo ervaar ik het. Nu ik me wel uitspreek ben ik sowieso de kwade piet. Ik laat me in de kaarten kijken en de ander kan de gebeten hond zijn. Mensen eromheen zullen snel geneigd zijn te ‘kiezen’ voor deze hond. Ik ben tenslotte degene die kritisch is en de goede orde verstoord.
Levensvragen
Het is een proces dat al veel langer aan de gang is. Vanaf 2012 voelde ik een andere energie in mijn leven, de reis naar binnen begint…Met behulp van plantmedicijnen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen begint er een besef te komen van wie ik eigenlijk ben. Wie ben ik zonder alle etiketten die ik op mezelf geplakt heb? Wie ben ik zonder de belangrijke baan, het mooie grote huis, de overtuigingen en systemische ballast? Wat komt mijn ziel hier doen, specifiek in dit lichaam in deze tijd op aarde?
Stoppen met…
Dat nu 10 jaar later alles letterlijk moest wegvallen had ik toen nog niet kunnen bedenken. Het is all the way, met de billen bloot. Nu zie ik dat het allemaal voorbereiding was voor deze tijd. Ik werd klaargestoomd, dat is een proces waarin ik zelf keuzes in heb gemaakt, voor de buitenwereld waarschijnlijk vrij drastische keuzes.
- Stoppen met het bezielde werk wat ik deed, omdat het systeem waarin het gebeurde niet meer klopte voor mij.
- Stoppen met ‘sociale verplichtingen’, die voortkwamen uit een bepaalde vanzelfsprekendheid, maar me geen vreugde meer schonk.
- Stoppen met het vieren van verjaardagen en feestdagen op een manier die niet meer paste.
- Stoppen met teveel drinken, teveel shoppen, teveel bezig zijn met uiterlijkheden om de leegte maar niet te voelen.
- Stoppen met bevestiging willen van buiten en daar mijn best voor doen.
Hoe abnormaal was normaal?
Afgelopen 2 jaar hebben me doen inzien hoe abnormaal normaal was. Eerder was ik dan misschien wat drastisch met keuzes of deed ik ‘alternatieve’ dingen, maar leefde ik voornamelijk in 2 werelden, 1 ‘echte’ wereld en 1 meer ‘spirituele wereld’.
Het switchen stagneerde tijdens de ‘pandemie’, toen ik om me heen keek en zag hoe de wereld in brand stond en de meesten mensen om me heen nog steeds door bleven gaan…nu denk je misschien, nou nou, dat valt wel mee hoor, ik ben echt wel veranderd en heb ook niet stilgezeten, ook ik heb dingen geleerd, ontwikkeld en ben gegroeid. Je doet alsof jij alles zo goed weet.
Alles wat je in het donker houdt gaat rotten, gaat stinken.
Nee, ik weet ook niet alles en ik doe soms onhandige dingen en ben soms onaardig en niet tactisch, al die andere jaren van mijn leven was ik inderdaad makkelijker om mee om te gaan, vrolijk, meegaand, altijd een luisterend oor en gezellig….Ik wil nog steeds verbinding, maar dan eerst de bagger eruit, eerst een oprecht, eerlijk gesprek.
Waar is de daadkracht? Het lef om te stoppen met meedoen aan regeltjes, wanneer stop je met het dragen van een vod om je mond en neus? Wanneer spreek je je uit naar je baas? Collega’s? Familieleden?
Is het zo gek dat ik boosheid voel? Onmacht? Verbazing, Verdriet? Is het zo erg dat ik een oordeel heb?
Is het not done om kritisch te zijn op iemand zijn gedrag, om iemand te triggeren, om iemand boos te maken, zodat die boosheid er eens uitkomt…zodat het de relatie opschoont en er echtheid komt?
Diepgang
Tijdens een training of retraite heb ik ervaren dat er vaak snel diepgang is in het contact met andere mensen. Je vertelt nog onbekenden vaak hele persoonlijke dingen en het koetjes en kalfjes verhaal wordt overgeslagen. Voor mij voelde dat als een warm bad. Waarom lijkt dat moeilijker te zijn met familie en/of vrienden? Is het dan zo abnormaal om gesprekken te voeren over je angsten, verlangens, dromen, verslavingen, boosheid, verdriet? Over seks, over wat je fijn vind en juist niet?
Onvoorwaardelijke liefde
De roep om verbinding is sterk vanuit de inmiddels parallelle samenleving. Onvoorwaardelijk lief hebben, niet in boosheid blijven hangen, dan gaat de trilling omlaag…Een nieuwe wereld scheppen, of je nu wel of niet geprikt bent, elkaar omarmen, geen rancune anders ben je ‘niet vrij’. Ieder zijn proces en zijn tijd.
Voorwaardelijke liefde
Vrijheid is voor mij dat alle emoties er mogen zijn, dat ook de negatief gelabelde emoties vrijgelaten mogen worden. Niet om in te blijven hangen, wroeten of zwelgen, maar om te laten uitrazen, zodat er weer ruimte ontstaat, nieuwe ruimte, voor zachtheid, compassie, en mededogen. Daar is lef voor nodig, daar is tijdsinvestering voor nodig, want er zitten vele laagjes in emoties. Misschien moet je elkaar wel 10 keer bellen of zien op een dag…nieuwe inzichten delen, oude emoties die zich hebben opgehoopt ventileren. Niet om de ander pijn te doen of naar beneden te halen, maar om op te schonen met veel respect voor de ander zijn reis en zijn proces.
Ik heb gemerkt afgelopen dagen dat mijn boosheid inmiddels gezakt is, ik heb rust gevonden in de ongemakkelijke stilte. Het schrijven zorgt ervoor dat ik er van een afstandje naar kan kijken. De gesprekken met R hierover helpen me het grotere plaatje te zien. Ik heb geventileerd en het is aan de ander of het ontvangen kan worden. Hierin zitten keuzes en keuzes hebben nou eenmaal consequenties.
