Generaties en Incarnaties
Nu ik terugkijk op een aantal jaar van bewustwording en over mijn familiesysteem wil gaan schrijven, realiseer ik mij dat ik wel een aantal opstellingen heb gedaan en zelfs een opleiding heb gevolgd om ze te begeleiden, maar dat vooral de manier van kijken en het reflecteren in het dagelijks leven mij het meest hebben opgeleverd. Sommige opstellingen waren ook ronduit teleurstellend, terwijl ik opstellingen heb mogen bijwonen van anderen die een diepe indruk op mij hebben achtergelaten en zonder enigen twijfel aanzienlijk hebben bijgedragen aan de heling van de deelnemers.
Grootvader Theo van Gunsteren aan mijn moeders kant.
Mijn (familie) systeem
Ik ben de oudste zoon van twee. Als ik kijk naar gelijkenis, dan lijk ik meer op mijn moeder dan mijn vader. Net als bij mijn eigen kinderen, lijkt de oudste op de moeder, de tweede op de vader en de derde weer op de moeder. Dit patroon zie ik veelvuldig om mij heen, maar lijkt ook andersom te kunnen. Tenzij een abortus of miskraam een rol hebben gespeeld.
Als ik dan kijk naar de mannenlijn aan die kant kom ik dus uit bij mijn grootvader, de vader van mijn moeder. Over de jaren ben ik steeds meer te weten gekomen over zijn leven en steeds merk ik dat de overeenkomsten groot zijn. Tot in de kleinste details. Dat heeft het voor mij ook helder gemaakt, waar ik voor uit moet kijken en daarmee kon ik heel bewust kiezen om op sommige vlakken een ander pad te kiezen, en op andere mee te beweging met mijn bestemming.
Een levend systeem
Ik heb in huis foto’s hangen van twee generaties voorouders en soms nog verder terug.
Ik heb mijn vader geïnterviewd in zijn geboorteplaats en zijn stamkroeg.
Naar de vader van mijn moeder heb ik meer onderzoek gedaan. Zijn leven blijft heel mysterieus.
Grotere Systemen
Wat het bij mij makkelijk maakt, is dat ik geen onderdeel uitmaak van vele andere systemen of groepen. Ik ben buiten een religie geboren en ben ook nooit lid geworden van andere groepen zoals studenten verenigingen en dergelijke.
Dit is wat mij betreft te danken aan mijn geboorte. Diep van binnen wist ik dat ik op mijzelf moest kunnen terugvallen. Dat betekende overigens niet dat ik geen behoefte had aan bevestiging, dat had ik duidelijk wel, en pas tijdens mijn studententijd is mij dat helder geworden en ben daar aan gaan werken.
Ik ben wel een Nederlander of blanke west Europeaan. Laten ik het voor het gemak het blanke ras noemen. Dat is wel een groep en geschiedenis waar ik systemisch mee ben ‘belast’. Dat betekent dat er bepaalde talenten, maar vooral ook bepaalde valkuilen zijn. Het blanke ras heeft historisch gezien een talent voor het denken, structuur, organiseren. Het mannelijk, in de zin dat het gericht is op manifesteren en concurreren. Strijd en winnen is een dominant aspect van het paradigma om een probleem op te lossen. Het is zo krachtig dat velen het niet eens zien. Al het andere is zwak, dus dat verliest, dus daar heb je niets aan.
Nu wil het toeval (of niet) dat ik ben gaan samenleven en kinderen heb gekregen met een vrouw die een oermoeder heeft in de tegenpool hiervan. Misschien wel de meest vrouwelijk, zachte liefhebbende plek op aarde en dat is Indonesië. Het is voor mij heel belangrijk geweest om in het dagelijks leven elke dag weer deze tegenstelling te zien, en daarmee de potentie om de meer vrouwelijke zachte kant van mijzelf te ontdekken en te ontwikkelen.
Door haar, haar familie en de reizen naar Azië kon ik zien, inzien dat het voor sommige groepen heel moeilijk is blijkbaar om nee te zeggen, een gres te trekken en een conflict aan te gaan. aak onder de noemer van het bewaren van harmonie. Ook in Nederland merkte ik dat mensen met die achtergrond vaak wel konden zien dat er in de wereld dingen niet ‘pluis’ zijn, maar ten alle tijden wilden vermijden daar boosheid over te tonen.
Deze observatie was voor mij belangrijk omdat het mij duidelijk maakte, dat de uidaging voor mij en mijn groep is, om heel beust onvoorwaardelijk lief te kunnen hebben, en te streven naar harmonie. Alhoelwel het mij de afgelopen jaren goed is afgegaan richting specifieke mensen, blijft het een uitdaging merk ik. Maar wel één die de moeite waard is.