Begrenzen

Peuter / Kleuter

Iedere ouder herkent de situatie dat als je kind iets niet wil, bijvoorbeeld aankleden of eten, je dan als ouder boos wordt, gaat forceren, snauwen. Laat ik het anders zeggen, ik heb nog niet iemand ontmoet die daar nooit last van heeft gehad.

Ik reageerde na een tijdje als volgt: ik houdt het kind stevig vast en blijf, met rustige stem, steed herhalen: ‘ik laat je weer los als je meewerkt, of als je naar mij gaat luisteren.’

Dat kan soms bast even duren voordat het dan ook zover is. Meestal komt er eerst boosheid, frustratie. Kinderen voelen feilloos aan of er ruimte is om toch hun zin te krijgen of dat het kansloos is. Met het vasthouden geef ik ze tegenwicht en ook veiligheid, borging. Met mijn rustige stem laar ik zien dat ik niet onder de indruk ben van hun gedrag en zeker weet dat het kind weer rustig gaat worden. Het werkt altijd.

Regels

Een aspect van begrenzen is het helder hebben van de grenzen of regels. Een belangrijke regel die wij thuis hanteren is:

• Niet huilen als je je zin niet krijgt. Het is prima om te huilen als een kind pijn heeft of oprecht verdriet uit bijvoorbeeld gemis. Dat is heel anders dan een scene maken omdat het in de supermarkt iets niet krijgt dat het wil, zoals snoep, chips of bepaalde frisdrank.

Tiener

Als kinderen ouder worden heeft het begrenzen meer uitleg nodig. ik heb nooit zo geloofd in een kookwekker zetten tijdens het gamen bijvoorbeeld. Ik liet mijn zoon gamen en zag al snel de neiging tot verslaving. Met hem er over in gesprek gaan bracht veel bewustzijn. Niet dat het daarmee makkelijke werd, dat niet. Kortom, het begrenzen wordt een onderwerp van gesprek. Meer over gameverslaving in het artikel hier.