Synchroniciteit

Soms valt er iets op zijn plaats. En als het eenmaal valt dan lijkt het er altijd al te zijn geweest, dan kan je het niet meer wegdenken. Nou heb ik het over iets groots, ik heb het over emigreren.

Afgelopen dagen waren niet makkelijk. We gingen allebei door een energetisch familie stuk, zo voelde het…Ik bleef maar in cirkels draaien en dat wat ik wilde leek de ander niet te willen en vice versa. Herken je dat, dat het lijkt alsof je een andere taal bent gaan spreken en elkaar niet meer verstaat? Elke keer wilde ik het toch weer proberen, maar het stokte, iets paste niet, klikte niet. Pijnlijk voor beide partijen. Ik ‘moest’ iets doorsnijden, snijden kan alleen met iets scherps….wat een k*t gevoel sindsdien, zo’n knoop in mijn buik…liefst kom ik dan gelijk met hangende pootjes terug om weer harmonie te scheppen, dit keer heb ik het gelaten, ben erbij gebleven, ben er juist met mijn aandacht heengegaan. Allerlei gedachten, herinneringen kwamen naar boven en ook verdriet en ongeloof. Hoe kan het nou toch dat ik (voor mijn gevoel) iemand niet kan bereiken? Ik liet het zijn en toen kwam er opeens rust, daarmee ook weer ruimte…zonder dat ik de ander hiervoor nodig heb gehad, die heeft zijn eigen proces hierin.

De synchroniciteit met R viert hoogtij. De stroom neemt ons mee….

Het klopt…

Steeds dezelfde woorden, dezelfde redenaties, dezelfde gedachten en we lijken ook allebei door een familie karma te bewegen.

Dit land wat onze aandacht trekt geeft zoveel positieve vibes. Ik ben er nog nooit geweest….

En toch klopt het…

Zoveel gelijkgestemden online die daar al wonen of daar nu ook naartoe gaan…

Ik heb er zin in, ruimte, natuur, vriendelijkheid, goed onderwijs, weer iets opbouwen…

Oftewel, ik heb een blaasontsteking. Ik voel zo’n diepe  woede in mezelf als ik denk aan alle kinderen en jongeren die op schandalige manier onder druk worden gezet om een prikje te nemen.

Ik voelde al ongekende boosheid bij het zien van kinderen met een mondkapje op, voor mij rede genoeg om onze kinderen thuis te houden en uiteindelijk naar een andere school te laten gaan.

Als ik lees, hoor en afbeeldingen zie van kinderen die getest worden lopen de rillingen over mijn lijf, ik word er werkelijk onpasselijk van.

Gezonde kinderen injecteren en onderwerpen aan een medisch experiment ontsteekt in mij zo’n woede, zo’n onmacht. Dat ze het dan ook nog eens zelf mogen beslissen….het is misdadig. Kinderen mogen nog helemaal niks zelf beslissen op die leeftijd en nou mogen ze wel het laatste woord hebben over een prik waarvan niemand de gevolgen kan overzien? Schaamteloos worden alle truccen uit de kast gehaald om het zo normaal mogelijk te doen lijken. Ze worden als helden onthaald, want ze doen het voor hun medemens. Dat verdient een dapperheidsdiploma…

Al die woorden die ik naar me toe gekregen heb, dat ik overdrijf en het allemaal wel meevalt…

Dat testen, ach voelen ze niks van,

Prikje, neehoor, ik heb helemaal geen last of klachten, ik heb er goed over nagedacht en tja, ik wil toch gewoon op vakantie, ik heb geen zin in gezeur op mijn werk, mensen hebben er behoefte aan dat ik me heb laten prikken…

Dat ik het me niet zo moet aantrekken, want ik verander de wereld toch niet…

Dat ‘ze’ gewoon hun best doen en ook niet beter weten…

Dat ik zo extreem ben in mijn denken en voelen…

Hoe het toch komt dat ik zo verandert ben….

Ik ben niet verandert, ik ben dichter bij mezelf gekomen. Ik voel vooral ongeloof dat mensen meedoen aan een medisch experiment

Mensen die altijd bezig zijn met gezonde voeding, homeopathie, hun immuunsysteem…

Mensen die A zeggen en leven en als het erop aankomt toch B doen…en dat dan rond praten voor zichzelf en mij gaan uitleggen….

Het maakt me PIS-nijdig en als ik die boosheid wil uiten kan hij niet ontvangen worden.

Ik voel nu ook wel, het heeft geen zin meer…boosheid geeft nog meer vluchten bij de ander, oeverloos blijven praten over kost mij teveel energie, …. En daar is genoeg van verspild.

We gaan een nieuw avontuur beginnen. Ik snak naar ruimte, naar de natuur, naar zelfvoorzienend leven…

Naar het leven zoals ik dat in mijn dromen voor me zie, een vrijstaand boerderijtje met diertjes om me heen, zorgeloze kinderen die veel buiten spelen, samen met Rogier een nieuwe, ontspannen, creatieve plek creëren.

Hongarije, here we come….

Wow wat is loslaten en ‘go with the flow’ toch spannend op zijn tijd. Het voelt als een vrije val…aan niks meer vasthouden, alle overtuigingen en ideeën over hoe het hoort loslaten. Stoppen met vergelijken hoe anderen dingen doen en stoppen met twijfelen aan mezelf.

Vanmorgen stond ik op met een zwaar gevoel van moedeloosheid. Gedachten waren o.a. ‘als ik dit of dat heb gedaan, dan kan ik ontspannen.’ Het punt is dat ik alleen vanuit ontspanning en in de juiste energie datgene gedaan krijg met inspiratie van binnenuit.

Alles wat van buitenaf komt loslaten, betekent alles wat van binnenuit komt omarmen. Dat van binnenuit kan alleen maar gehoord en gezien en gevoeld worden, zodra er ruimte is gemaakt. En dat ‘ruimte maken’, dat voelt als een vrije val….een vrije val met een diep gevoel van vertrouwen op een zachte landing…zo voel ik het als ik maar even mezelf de rust gun om mijn ogen te sluiten en met mijn aandacht naar binnen ga.

Als vanzelf stroomt er dan een fijne energie door me heen, vol creatie kracht en levendigheid. Ik voel dan weer de zin om de dingen die ‘moeten’ gebeuren te gaan doen, wat een verschil met vanmorgen.

Wat een levenskunst om dit gevoel niet krampachtig vast te willen houden of te overschaduwen met nieuwe gedachten aan alles wat er nog ‘moet’ gebeuren.

Dit proces samen doen is wat me zoveel support geeft. Mijn partner die zo afgestemd is dat hij aan voelt wat ik nodig heb en ik die het aan kan nemen en vice versa. Soms met hele fijne gesprekken zoals vandaag en soms met een ruzie of confrontatie en daarna een goed gesprek. Het maakt niet uit, allebei is even liefdevol….

Shohreh Feshtali

Ik werd gegrepen door het levensverhaal van Shohreh Feshtali, te gast bij Jorn Luka in de Trueman show. Met een messcherpe analyse over de huidige maatschappelijke situatie en haar paralel met haar geboorteland Iran en de machtsovername. 

Vaak reageren mensen op de video’s die ik ze doorstuur met: ‘dat heb je zeker van Facebook, maar die werken met een algoritme en zo krijg je dus alles te zien wat jou ‘mening’ bevestigd’. 

‘https://www.youtube.com/watch?v=2QKA8qQvJSo’

Als ik kijkt om iets negatiefs te vinden, zodat ik de inhoud niet werkelijk tot me hoef te nemen, is er altijd wel wat te vinden.

• ‘Ik vind die man maar arrogant’
• ‘Heel interessant, maar dat ene onderwerp waar over gesproken wordt geloof ik niet’
• ‘Er worden aannames gedaan, maar wat is dan hun bron’?
• Dat is geen echte journalistiek, want er zijn alleen maar gasten waar de interviewer het mee eens is.’
• ‘Internet is vervuild en houdt alles alleen maar in stand, iedereen kan alles maar roepen.’
• ‘Ik vind die uitspraken maar gevaarlijk, want een bepaalde leider in WO2 had ook dergelijke uitspraken, maar wat wil iemand ermee?’
• ‘We gaan het nooit eens worden, ik heb gewoon een ander mensbeeld.’

Telkens als ik dan toch iets zag waarvan ik dacht, hier kan iemand gewoon niet omheen, was er tot mijn verbazing toch altijd weer iets niet goed aan en kwam het weer niet tot een inhoudelijke dialoog. Of het nou gaat om een arts, wetenschapper of professor…

Shohreh verkondigd niet zomaar ‘een mening’, ze heeft geen persoonlijk gewin, komt zeker niet arrogant over….ze heeft hetgeen ze vertelt zelf ervaren. Ze heeft meer ervaren dan de meeste mensen in een heel leven.

Ik voelde me afgelopen jaar regelmatig gefrustreerd, machteloos, boos en verdrietig, Dat voelt zo klein vergeleken met wat zij heeft doorgemaakt. Daarmee wil ik niet mezelf tenietdoen, maar zet het wel in perspectief. Het helpt en inspireert me om boven mijn emotie te staan en me er niet teveel door te laten meeslepen.

Shohreh vertelt:

‘Ik ben de technologie heel dankbaar, hoe kon ik anders zo goed aan informatie komen, ik kan met 1 klik alles vinden wat ik wil, als je maar zoekt op de juiste manier.’

Daar zit  voor mij alles in:

Internet op zich is niet ‘slecht’, het is de manier waarop er gebruik of misbruik van wordt gemaakt die er toe doet.

Geneeskunde op zich is niet ‘slecht’, artsen doen fantastische dingen, het is de manier waarop we als mensen afhankelijk worden gehouden.

Onderwijs op zich is niet ‘slecht’, het is de manier waarop kinderen klaargestoomd worden voor een leven in de ratrace die niet deugt.

Hetzelfde geldt voor technologie, geweldige uitvinding de koelkast en de wasmachine, we hoeven niet helemaal terug naar de oertijd, maar we leven nu in uitersten, waarin we denken dat dieren producten zijn die we goedkoop kunnen consumeren, maar we willen ook niet geconfronteerd worden met de realiteit, want dan vergaat de eetlust….

Nee ik ben geen ‘klimaatprobleem-ontkenner’, ik ben de eerste die ziet dat plastic een groot probleem vormt, maar het ‘klimaat probleem’ in de schoenen schuiven van de burger, terwijl er bomen gekapt worden om bio brandstof van te maken, oftewel bio-energie?

Ondertussen laat men, onder het mom van, belangrijk voor dieren en insecten, alle bomen, takken, herfstbladeren liggen. Wordt gedroogde koeienmest voor brandstof gebruikt? Hoezo is er dan nog een stikstofprobleem? Het zijn juist inheemse mensen die vanuit traditie dood hout verbranden en levende bomen laten staan.

Zoals Shohreh helder verwoord,

‘Doe er niet aan mee, laat je niet afleiden, blijf bij de kern van een verhaal.’

‘Mensen bang maken voor een onzichtbare vijand, die je niet kan zien, maar je moet je continue verdedigen, dan word je helemaal gek. Met allemaal regels en eisen die mensen in de war brengen. Alles is gebaseerd op speculaties.’

Het hele C verhaal is gebaseerd op speculaties, dus we kunnen het wel hebben over maatregelen, of mondkapjes wel of niet werken, of 1,5 meter afstand zinvol is, maar dat is allemaal afleiding.

Er wordt steeds gesproken over hetgeen wat komen gaat, ‘een golf, een nieuwe variant, een nieuwe lockdown etc’, allemaal projecties die niet te verifiëren vallen, maar waar wel steeds nieuwe maatregelen op gebaseerd worden.’

De kern klopt niet en als je met elkaar het kan hebben over deze kern en werkelijk kan kijken naar de cijfers, dan ben je snel uitgepraat, want dan zul je zien dat het niet klopt en is verder praten niet relevant.

Mijn (onze) conclusie afgelopen jaar was en is:

• Stoppen met meedoen (lees meer hierover op mijn website)
• Focus op fysieke, mentale, spirituele gezondheid
• Focus op gezin
• 70% delen op sociaal media is positief opbouwend (is niet hetzelfde als comfortabel), 30% kritisch

Levensverhalen, zoals die van Shohreh, vind ik zo waardevol en van betekenis, laten we luisteren naar elkaars verhalen, zo schrijven we samen geschiedenis…

Op weg naar ware vrijheid.

Onderstaande tekst heb ik geschreven terwijl ik met mijn partner R in gesprek was. Zijn manier van denken, van verwoorden intrigeert me en helpt me om het grotere geheel te kunnen blijven ‘zien’.

Sommige onderwerpen worden wellicht wat cryptisch beschreven, stel gerust een vraag…zeer welkom…

‘‘Ontwaken’ kent niet zozeer een einde, in de zin van, nu ben ik ‘wakker’, nu weet en snap ik alles.

Het lijkt meer op een afwisselende periode van stilstaan, reflecteren en de andere kant van initiëren, zoeken, delen, in gesprek gaan….

Het is ook niet zo dat je iets eerst wel doorzag en de volgende dag niet meer, het verdiept zich eerder. Je kan nog verder terug ‘kijken’ en ‘weten’.

Terugkijkend, vooral gekenmerkt door een aantal triggers. Wat ik veel mensen hoor vertellen is dat ze binnen hun beroep of gebied waar ze reeds affiniteit mee hadden, beseffen dat de geschetste werkelijkheid niet klopt met de ervaren realiteit. Voor mij was dat onder andere mijn (R) ervaring tijdens de financiële crisis in 2008 en de onjuiste of verdraaide verhalen die ik las in de kranten…

Voor een andere, waarschijnlijk de grootste groep mensen, werd het ‘ontwaken’ voornamelijk getriggert door de (mis)informatie met betrekking tot de actualiteit, of dat nu de 45ste Amerikaanse president of de geschetste pandemie is.

Al snel werd duidelijk (voor een groeiende groep mensen wereldwijd) dat veel officiële verhalen, die als waarheden verkondigd zijn, niet lijken te kloppen met de realiteit om ons heen.

‘Ontwaken’ brengt de verantwoordelijkheid met zich mee om rust te vinden in het besef dat er wezenlijk iets niet klopt. Dat er wel degelijk andere kennis beschikbaar is van wat en hoe dan wel, maar dat maakt nog niet dat het mogelijk is om ‘alles’ te kennen.

Tevens kunnen ‘we’ al een tijdje concluderen dat wij als mensheid meer weten dan we voor mogelijk houden. Veel informatie is beschikbaar. Het enige dat nog in de weg lijkt te staan zijn diegenen die de overtuiging hebben dat sommigen altijd wel ergens mee weg komen en dat vooral dat soort dingen ‘toch nooit veranderen’.

Hun kracht, uitgeoefend van de ene op de andere mens, voor langere periode, geboren uit de behoefte mensen in hun potentie te beperken of te remmen, houdt een tijdje stand, maar niet oneindig.

Indien de mens langzaam van generatie op generatie evalueert, in het fysieke domein, in het mentale en als uiteindelijk alle Chakra’s genoeg meedoen is het nieuwe normaal van de derde transformatie binnen het leven, het vinden van eigen Christus bewustzijn, of hoger bewustzijn, onafwendbaar.

Ondanks dat, in tegenstelling tot de puberteit die tot stand komt van moeder natuur, deze alleen tot stand komt, vanuit de eigen vrije wil.

‘Men’ kan wel controle blijven handhaven, maar het evolueert. We evolueren ook in onze moraliteit, dat kan je wel tegenhouden, maar niet oneindig, dat wordt steeds meer zichtbaar.

In vroegere tijden werd met grof geweld de elite, de adel verwijderd. Dat gebeurt nu niet. In ‘het nieuwe normaal’, zal men geen respect hebben voor diegene die de Koning afslacht. Dat is niet waar je naartoe wil, dus dat is ook niet de manier om iets te realiseren.

Je kan continue blijven schaken, stukken heen en weer schuiven, of je geeft remise aan of er heeft iemand gewonnen. Het is niet meer oorlog voeren tussen landen die het niet eens zijn over de land grenzen, of tussen volkeren, of tussen homo of hetero, blank en zwart, rijke en arm. Het gaat nu om een kleine groep machthebbers t.o.v. de mensen, de burger.

Kan de hoogste klasse zich een klasseloze maatschappij voorstellen?

Er was ooit een tijd dat het beeld en de realiteit overeenkwamen. Als een koning je ter dood veroordeelde, hoe onterecht ook, dan gebeurde dat voor de ogen van het hele dorp…

Komt nu het beeld van vrijheid, democratie, beschaving, technologische vooruitgang, overeen met de realiteit?

Zijn we zo democratisch en vrij zoals wordt geschetst op het moment dat het erop aankomt?

Op de momenten dat het er niet op aan komt is het minder zichtbaar.

Als je de huidige situatie als een strijd beschouwt kan deze oneindig lang duren. Maar het

het is een collectief bewustzijn proces. In dit proces bewegen mensen op verschillende plaatsen. Sommigen geven het energie, andere proberen het een en ander tegen te houden, een derde is in ontkenning. Tegelijkertijd is het niet afhankelijk van individu A of B. Ieders bijdrage beïnvloed het proces wel, hoe en wanneer we daar komen, maar veranderd niets aan de uitkomst.

Het is niet zozeer de uitkomst van de strijd, maar een bewustwording van een steeds groter groeiende groep mensen, dat waarheid vele malen krachtiger is dan een geconstrueerde illusie.

Satish Kumar voorziet, verwacht, al jaren, een omslag in authentiek leiderschap. Naast dat het klopt dat dat moeilijk te vinden is, onder de zogenaamde ‘wereldleiders’, zal vooral de verbinding van de nieuwe technologie, en de daarmee gepaard gaande noodzaak tot wederkerigheid in transparantie, ons tot collectief hiernaartoe bewegen.

Waarbij authenticiteit een stuk verder gaat dan congruentie. Bij de laatste doe je wat je zegt (of dat nou iets positiefs of negatiefs is), bij de eerste doe je wat je zegt, met het inzicht dat je datgene doet waarvan je zou willen dat iemand anders zou doen als hij of zij de leiding zou hebben gekregen. Hoe wil jij dat er met jou omgegaan wordt?’

De keus van de bestemming. Destiny. Is er niet 1 ‘ergens’ vandaan, weg van, in de zin van vluchten.

Het initiële plan was volhouden tot het eind.

Agile. wendbaar en niet al te lange termijn…… Gericht op het positieve.

Kijken naar de geschiedenis had het ander kunnen verlopen.

Dus…..

niet vanaf… was de vraag.

Het is duidelijk klaar hier. In ieder geval ongewenst.

Ergens naartoe. En heel specifiek ergens naar toe.

Het eigen pad dat is bewandeld, de synchroniciteit met naar binnen en naar buiten maakten het duidelijk, en versterkte.

Voor ons is er niet veel, zo maar…. of omdat het wel leuk lijkt.

Vanuit het hart, op gevoel en met verstand. In afstemming met het hogere.

Voor de vraag te stellen, welk deel ervan is geboren vanuit de eigen projectie?

Zelf voorouders die zijn ‘gevlucht’. En het daarom niet voor kunnen stellen, anders dan,…. uit pure noodzaak, gedwongen, ……

Voor de mensen die wel oprecht nieuwsgierig waren, was er ruimte genoeg om te vragen en te luisteren.

Maar als het niet over de inhoud mag gaan, en niet de diepgaand, niet te zweverig, …. niet te ver van onderwerpen als de auto, de kinderen, de volgende vakantie, ….. etc.

Vanuit het hart.

Leven.

tekst van mva_r

Een oordeel van iemand in 5d is geen oordeel, niet als je denkt dat je je aangesproken dient te voelen.

Niet te herstellen ingrepen in het leven, voorbehouden, als ouders kinderen van behoeden. Het kan namelijk vrij laat in het leven zijn wanneer iemand iets ‘weet’.

Wel of geen kinderen, …… bescherm de potentie als ouder voor het kind, als volwassene staat het zich geheel vrij….

Of een minder drastische meer permanente….. een piercing, tattoo… Wees vrij als bewuste volwassen. Of het nu met bezieling is, met betekenis die je uit draagt, of voor de sier. Hoezo zou iemand er bezwaar tegen hebben, de indentiteit te laten zien.

bescherm de kinderen, wees vrij als volwassene

Het ene gospel is het andere niet

in dezelfde betekenis

toepasbaarheid

uniciteit vertrekkend uit het universele

de twee 1 maken

lichaam en ziel

tot het moment van scheiding

Mijn gedachten gaan uit naar de nabestaanden van mevrouw Wanders.

Dochter, vrouw, geliefde, moeder van …….

Aho

Rogier Buurman

Het meest waardevolle moment in Agile project management is het moment van reflectie. Als geluk, een gevoel van gelukt, resoneert met het denken wordt het ervaren, meeestal als gevolg van het slagen een iets dat eerder is geinitieerd. Kort cylcisch werken faciliteert veel tussentijdse micro-geluks-momentjes. Duidelijk wordt dat geluk, een resultante en het als doel hebben zonde is van de energie. Net als het vermijden van pijn. De reflectie is vanuit een objectief perspectie het meest geslaagd als de negatieve kant, in wat er niet ‘lekker’ ging op tafel komt en wordt uitgesproken, wordt verwerkt. De spreekwoordelijke rotte vis. Doet men dit wel, en maakt men de stap tot een intentie van meer opbouwende, (zeker niet het zelfde als meer comfortabel, minder pijnlijk), interactie om meer ‘flow’ in de samenwerking te genereren.

Bij een knelpunt dat lijkt bij 1 persoon te liggen, is het belangrijker te kijken wat de groep wel of niet heeft gedaan, het op te merken, en gevolg aan te geven, en vooral het ‘knelpunt’ te beschouwen als ee nfactor die iets in de groep zichtbaar maakt. Wat in de contect doet het ontstaan.

Het als volwassen persoon kunnen comuuniveren over en mogelijk zelfs met emotie is een voorwaarde. Op de manier die bij een persoon past, met respect voor een ‘afwijkende’ van een mogelijk aanwezige norm. Van normaal. Van doe normaal….. (Theodore Darymple)

Een onisbaar aspect in de groep is de aanwezigheid van een secure base. Deze kan worden uitgesproekn of opgeschreven. Toch is alleen het er naar handelen wat dat echt doet ontstaan. In de zin dat men er naar gaan ‘bewegen’. Voor het nemen van risico, in wat voor betekenis dan ook, het onbekende, ambitieuze, het niet eigen [op het vlak van kennis en of vaardigheden] is het ‘weten’ dat er iemand is die er voor [je] is om je op te vangen, een secure base van wezenlijk belang. Care to Dare.

Competitie is hierbij een geweldig middel, net als schaarste. Net als emoties. De emotie zijn, als de emotie ervaren. Je bent niet de emotie, je hebt m. ….. ? Adem diep in met de buik en …. uit door de mond. Zo is het leven geen strijd, geen competitie, ….. met winst in materiele zin als doel …. en mensen daarvoor de ‘resources’. Alhoewel mij dat wel is geleerd ooit. Nu ervoor zorgen dat de kinderen het niet hoeven af te leren.

In competitie met elkaar gaan, zoals in sport, is een geweldige manier om het beste uit onszelf te halen. En dus indirect ook uit de tegenstander.

Het kunnen weten wanneer gewonnen te geven, en wanneer gewonnen te hebben ( en dus niet te v;ver te gaan in de zin van vernederen) Waardigheid te betrachten, zit duidelijk in het maken vaan voorstelling in wederkerigheid. Hoe zou jij in de meest waardige verie van jezelf met de ander omgaan?

Niet als een hond. Lippen zonder spanning op elkaar.

auteur: mva_r

Reizen naar een (nog) onbekend land waar ik/we wellicht ga wonen…Het voelt als een groot avontuur. Na weken opruimen om het huis verkoopbaar te maken, met 3 kinderen die zomervakantie hebben, met steeds verontrustendere maatregelen als de scholen weer beginnen (de prikbus)…voelt het als een opluchting om eindelijk de bus in te stappen en de deur achter ons dicht te doen.

Het eerste land dat we doorkruisen voelt absurd. Iedereen draagt slaafs zijn mondkap, men zet hem buiten al op, inclusief alle kinderen. Op de valreep had ik er nog één in mijn zak gestoken…

De eerste overnachting is nog net in Duitsland, we zetten per ongeluk onze tent op een plaats waar alleen kleine campers mogen….De Duitse mevrouw in paniek, want het gaat niet volgens de regels. Haar man komt uitleggen dat het gevaarlijk is, want de rivier is vlakbij en als er dan een boot verkeerd vaart dan zit je in de tent echt niet veilig….tja, logica of reëel gevaar is ver te zoeken, maar er zit niks anders op, we verkassen naar het tenten veldje, wat uiteindelijk een veel mooiere plek is:-)

Weer op pad, en al snel rijden we het volgende land binnen. De heuvels worden bergen en de kinderen kijken hun ogen uit. Alles voelt rijk, georganiseerd, prachtige tunnels door de bergen, fijne wegen. De mondkapjes zijn al in de minderheid….De helft draag hem wel, maar lang niet iedereen en niemand die er iets van zegt.

En dan is daar het moment dat we zowaar het land van onze bestemming binnenrijden…Wat dat betreft voelt deze hele reis als ‘hoogtepunten’. De deur achter ons dicht trekken, Nederland uitrijden, voor de eerste keer slapen in onze nieuwe geweldige (tipi) tent, Hongarije binnenrijden, dat moment op de camping dat de tent staat en we een biertje opentrekken en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een en al intensieve indrukken.

Eenmaal in Hongarije valt gelijk op dat de wegen veel slechter zijn, het is er duidelijk armer (dit geheel naar verwachting, maar toch is het verschil tussen het ‘rijke Westen’ en ‘het arme Oosten schrijnend en geheel onnodig, want mens gecreëerd, waarover later meer)…

Het landschap is echter prachtig en wisselend en zo tuffen we naar de eerste camping. We komen aan in de schemer, het is hier een stuk vroeger donker. Gelukkig is de tent opzetten zo gebeurd en in het donker zoeken we ons een weg tussen alle spullen om zo georganiseerd mogelijk nog wat pasta te koken.

Net als mijn vaderland, Indonesië https://www.rambelje.life/verslag/ , kijk ik naar Hongarije en zie ik een rijk land, prachtige natuur, heel veel wilde dieren, een goed klimaat, veel ruimte, een volk met mooie tradities en, voor zover ik kan beoordelen, een vooruitstrevende krachtige leider.

Hoe kan het dan zijn dat het land zo arm is?

Als ik op de camping vraag waar het dichtstbijzijnde bakkertje is, is het antwoord: ‘die is er niet’. Pardon?

Je hebt hier een aantal supermarkten, de Tesco, de Lidl, de Aldi….ook toen we Hongarije binnenreden zagen we een Decatlon, een C&A en andere grote ketens….

Wat voor Hongaren waarschijnlijk voelt als ‘vooruitgang’, zien wij de armoede. Al het geld wat uitgegeven wordt in deze ketens gaat linea recta naar de rijke omliggende landen.

Verder blijkt dat veel Hongaren werken in ‘het rijke Westen’ en wonen in Hongarije, om hun zuur verdiende euro’s uit te geven aan de grote ketens, waardoor Hongarije er in elk geval niet beter van wordt. ‘Rijke westerlingen’ werken in hun eigen land en wonen in het goedkope Hongarije.

Wat als:

• Hongaren hun eigen lokale winkels openen
• Minder afhankelijk worden van massaproductie
• Kassen neerzetten in elk dorp om efficiënt eigen voedsel te verbouwen en onderling te handelen
• Afkijken bij buurlanden hoe deze kachels hebben met een dubbele verbranding, zodat de lucht in de winter schoner blijft.

De potentie is enorm, wat valt er veel te winnen. Gebruik makend van lokaal, kleinschalig en tegelijk van moderne invloeden, technieken en ideeën.

Aantal opvallende positieve bevindingen tot nu toe:

• ik zie koeien in de wei Met hun kalfjes
• Ik zie nergens mondkapjes of reclameborden met waarschuwingen over gezondheidsgevaar
• Ik zie überhaupt weinig reclameborden
• Ik zie maisvelden zonder Monsanto invloeden (Orban heeft Monsanto al in 2012 de deur gewezen)
• Ik zie betrokken burgermeesters die gekozen worden en nieuwe bewoners welkom heten
• Er zijn veel wilde dieren in de bossen
• Ik zie vriendelijke mensen
• ik zie onderwijs waar veel buiten zijn, moestuin, elke dag sporten ‘normaal’ is
• Weinig afval op straat of op de ‘strandjes’
• Veel slanke jongeren
• Rustige sfeer, zowel aan het water als in de dorpjes en steden

en ik ga vast nog veel meer zien…:-)

Loslaten van imago,

Woonplek,

Spullen,

Loslaten van begroetingen op straat van mensen die ik ‘ergens’ van ken,

Van plekken waar herinneringen liggen,

Van het bekende,

Van het dagelijkse ritme op een bepaalde plek,

Van mijn vaste favoriete adresjes,

Mijn henna kapster,

Fietsen naar mijn ouders voor een bakkie of lekker eten,

Loslaten van mijn moedertaal,

Van typische tradities en gebruiken.

En ook,

Loslaten van een gevoel van vervreemding in eigen land,

Loslaten van pogingen om ‘erbij te horen’,

Pogingen om de logica nog te vangen,

Loslaten van de overtuiging dat ‘het Westen’ vooral vooruitgang betekent,

Loslaten van de deug cultuur,

Van de wirwar aan regeltjes,

Loslaten van contacten waar we een andere taal spreken,

Waar ik met een onbestemd gevoel achterblijf,

Loslaten van mijn onvrede hierover,

Loslaten van mijn overtuigingen over een gelukkig leven,

Loslaten van vullen i.p.v voeden,

En ook,

Omarmen van het onbekende,

Een vreemde taal,

Omarmen van het niet weten,

Van het innerlijk weten,

Van de stem van mijn intuïtie,

Van de natuur,

Van mijn natuur….

‘Wat een mooi avontuur’, krijg ik veel als reactie op onze Hongarije emigratie. En ja, het is ook een mooi avontuur, we verbreden onze horizon en nu op een mooie camping voelt het soms als een ‘vakantie’. En toch wil ik ook de nee toelichten. Nee, het is niet een mooi avontuur, het voelt ook pijnlijk en verdrietig en eenzaam en bovenal noodgedwongen. Ik voel een drang vanbinnen om vooral de mooie kant te belichten, mooie foto’s van uitzichten en mooie gerechten delen op social media en ja, tuurlijk krijg ik dan dergelijke reacties. Als ik dieper in mezelf onderzoek voel ik leegte. Leegte om te voelen dat ik een plaatje in stand houd wat niet klopt met de realiteit, het is er wel onderdeel van, maar ik laat een groot deel weg. Voor mij heeft dat te maken met het nog volledig ‘moeten’ accepteren dat ik er alleen voor sta. Samen met mijn partner en gezin. Het is wat het is.

In 1,5 jaar tijd heb ik veel geschreven en gedeeld. Veel van mezelf laten zien hierin. Met mijn belangrijkste artikel dat gaat over mijn roots, Indonesië en de paralellen die ik zie met de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. Ook hier in Hongarije zie ik veel paralellen met het westerse kolonialisme van toentertijd in Indonesië.

Wat ik tegen ben gekomen is dat veel mensen niet inhoudelijk in gesprek willen. Dat voelt pijnlijk … voor mij is inhoud belangrijker dan de vorm. Er is in deze tijd veel te bespreken, veel om over na te denken, veel staat er op het spel. Ik moet huilen als ik denk aan alle kinderen en jongeren die zo F*&^king in de war zijn op het gebied van C, transgender, gezondheid, identiteit…wat is nog normaal? Kunnen kinderen en jongeren werkelijk in een bepaalde vrijheid op zoek naar hun identiteit of wordt hen van alles opgedrongen?

Wij zijn naar Hongarije vertrokken omdat we ons hadden voorgenomen dat we naar het land zouden gaan waar de leiding van dat land een beweging zou maken tegen het trans-humanistische globalistische programma. Et voilà…eenmaal hier, pratend met de mensen hier, klopt ons gevoel en manier van denken hierover en worden we hierin vooral bevestigd.

Er is wel nieuwsgierigheid naar hoe we ons leven nu verder gaan inrichten en hoe en of het ons lukt hier een nieuw bestaan op te bouwen. Want ja, dat is spannend. Alles komt tegelijk, verkoop van ons huis, huren van iets nieuws, een nieuwe school vinden en een inkomen genereren.

Het wordt echter geen leuke ‘blog’ met alleen maar idyllische plaatjes en kijk ons toch eens stoer en avontuurlijk zijn. Het verlaten van onze woning voelde als een soort offer. Uit ‘het systeem’, niet meer meedoen aan datgene wat voor ons niet klopt, maakt dat we dus niet meer kunnen wonen zoals we deden. Liever arm in een klein huisje in de natuur in een vreemd arm land, dan toch maar zwichten en weer gaan werken op een bepaald niveau, waardoor we ons leventje voort konden zetten.

We zijn zeker niet zielig of mensen om medelijden mee te hebben. We hebben op onze manier een enorme rijkdom. Mijn hart stroomt over als ik mijn innerlijke vreugde voel omdat ik ‘weet’ dat ik trouw blijf aan mezelf. Vanuit hier wil ik graag blijven delen, dat wat voor mij betekenisvol is. Ik lees en kijk ook graag naar anderen die hetzelfde doen. Ieder op zijn of haar manier, heel klein of heel groots. Mijn ‘waarheid’ hoeft niet jou ‘waarheid’ te zijn, dat maakt een dialoog nou juist zo boeiend. So if you want…start a dialoge, doe eens gek, laat een berichtje achter op de website en vertel me iets waardevols van jou….

Vandaag  vragen we om hulp. Financiële hulp welteverstaan.

Hulp vragen is geen gewoonte die ik makkelijk doe. Liever los ik alles zelf op, liever regel ik mijn eigen zaakjes. Toch voelt het kloppend om nu om een bijdrage te vragen.

Afgelopen 1,5 jaar heb ik veel geschreven, openhartige inkijkjes in mijn leven, wat me drijft, wat me raakt, waar ik voor sta en waar ik niet voor sta. Het is niet alleen bij overtuigingen gebleven, we hebben ons hele leven compleet omgegooid.

Dat begon met de twee jongsten thuis houden vanwege de mondkapjes op school en het doorzien van het schoolsysteem. Een periode van thuisonderwijs volgde, steeds meer vanuit vrijheid, vanuit werkelijk leren, vanuit creativiteit. Wat wil ik mijn kinderen leren, wat hebben ze nodig om te bloeien?Het falen van het schoolsysteem werd zo zichtbaar. Het beroerde handschrift van de kinderen, het jeugdjournaal kijken in de klas, de volkomen onlogische uitleg m.b.t. rekenen, geschiedenisboeken met incomplete of zelfs onjuiste informatie. De afwezigheid van een dialoog kunnen voeren over de maatregelen, het slaafs uitvoeren van de regeltjes. Was alles dan zo vreselijk? Nee, tot nog toe zag ik juist vooral de positieve dingen, ik scheen echter het licht op de donkere kieren en gaten. Het is alsof ‘het ware’ gezicht getoond wordt in een tijd dat het er echt toe doet.

We hebben het leven geleefd puur vanuit intuïtie, vanuit denken met het hart, vanuit een ‘weten’… Nooit eerder heb ik zo mijn vuur gevoeld, nooit eerder heb ik zo mijn grenzen aangegeven, nooit eerder heb ik me zo onbegrepen gevoeld, nooit eerder heb ik zoveel gehuild, nooit eerder heb ik me zo verbonden gevoeld met mezelf en mijn hogere zelf, nooit eerder heb ik zoveel passie voor het leven gevoeld, alsof ik door al mijn heilige huisjes ben gegaan, nooit eerder heb ik me zo boos gevoeld, nooit eerder heb ik zo mijn boosheid laten zien, nooit eerder heb ik zo intens lief gehad, nooit eerder heb ik zo mijn herkomst begrepen, nooit eerder heb ik zo helder kunnen denken, nooit eerder heb ik zoveel willen begrijpen. In mijn schrijven deel ik verschillende delen van mezelf. Ik deel mezelf.

Noortje is mee. Gevaccineerd en met paspoort. (zij wel….)

Wat heeft R gedaan afgelopen 2 jaar?

Sinds 2018 is R steeds meer zijn gevoel gaan volgen. Steeds meer gingen zijn geliefde filosofen en denkers leven, het werd steeds helderder waar Krishnamurti het precies over had, wat Jung bedoelde met ‘the end of nullification’. Waarom het Thomas evangelie, uitgewerkt in het boek van Bram Moerland van zo’n onschatbare waarde is en kan zijn voor zovelen. Hoe kan het dat een openhartig geschreven handleiding over seksualiteit, geschreven in 1929 van de schrijver: ‘van der Velden’, niet wijd en breed bekend is? Hoe kan het dat de werken van Erasmus niet worden behandeld op de Erasmus universiteit en alle andere universiteiten? Zoveel kennis, zoveel inzichten, zoveel praktische handleidingen om een vol en vruchtbaar leven te kunnen leiden, een leven met betekenis, allemaal verborgen gehouden. Alle boeken van werkelijke waarde staan op de lijst van verboden boeken. Ongelooflijk dat er überhaupt zoiets bestaat….Officieel heet deze lijst: ‘De Index librorum prohibitorum.’ Opgericht door de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland, de boeken op de lijst vond men verwerpelijk. Later is deze lijst overgenomen door Rome.

Zijn zoektocht bracht hem naar een andere manier van kijken. Als je voorbij de woorden wil zien, als je voorbij het gangbare durft te kijken, als je werkelijk wil begrijpen, niet alleen met je hoofd, maar met je innerlijke kompas dan merk je pas hoe weinig je werkelijk weet, hoe weinig je geleerd hebt en ook hoe misleidend kennis kan zijn. Dagen en nachten ging hij op onderzoek, zoekend naar een juiste balans tussen verheven kennis wat in het donker is gehouden, als ook gruwelijke kennis wat in het donker wordt gehouden. Samen met andere zoekers over de hele wereld. Waarom? Om te willen uitzoeken, begrijpen, om de waarheid naar boven te halen, met een vertrouwen, met een ‘weten’, dat dit proces nodig is om de wereld in het licht te zetten. Daarbij op veel weerstand stuitend. Hoe kan dat vraag ik me af? Hoe kan het licht zo bedreigend zijn? Waarom moet de mensheid leven in de mist? Waarom nemen mensen hier genoegen mee?

Het kan zijn dat ze zich daar niet bewust van zijn, hoe kan het dan dat zoveel mensen niet willen luisteren, niet willen horen, niet nieuwsgierig raken naar iemand die de dingen wel uitzoekt?

De groep mensen waar R zich mee verbond via internet heten Q-volgers, oftewel zoekers van zowel het licht als het duister, ieder met zijn of haar eigen kwaliteit. Het ontcijferen van codes, verbindingen leggen, symbolen uitpluizen etc. In een volgend artikel ga ik R hierover interviewen, want de onwetendheid over het begrip ‘Q’ is zo enorm. Uiteraard werden deze zogenaamde ‘Q-volgers’ gelijk het verdomhoekje ingestuurd. Ze zouden gevaarlijke extreem rechtse extremisten zijn, tja daar wil niemand zich natuurlijk mee verbinden. Toen de overheid Q-volgers ook nog eens als ‘staatsgevaarlijk’ doopte kon je hoog of laag springen, niemand durft er überhaupt een oprechte vraag meer over te stellen. Dit doet iets met een mens die zo walgt van het onrecht, die het lef heeft het onrecht recht aan te kijken, die er zoveel licht tegenover zet. Dagen en nachten werk, onderzoek, teksten en vertalingen uit het Thomas Evangelie, inspirerende gesprekken over wetenschap, filosofie, ruimte, voeding, spiritualiteit, muziek en nog veel meer….twitter kon het niet toelaten en verwijderde tot 3 keer toe alles.

Het is nu 1,5 jaar later en veel van de dingen waar we ons over uitspraken, waar we ons zorgen over maakten lijken te zijn uitgekomen, oftewel ‘de wappies krijgen gelijk’. Het gaat niet om het ‘gelijk krijgen’, dat hebben we liever niet in dit geval. Het gaat om de liefde voor het leven, liefde voor de mensen op aarde, liefde voor de natuur, de dieren, de ouderen, kwetsbaren en kinderen.  

We hebben alles achtergelaten in Nederland, afgelopen zomervakantie ons huis te koop gezet en zijn naar Hongarije gereisd, daar gekampeerd, onze intuïtie en verstand gevolgd. Zo zijn we aangekomen op een prachtige stek in het zuid westen van Hongarije.

Waarom Hongarije?

Tijdens de vele momenten van ongeloof, frustratie en toch ook weer vertrouwen in het grotere geheel was er een moment dat het helder werd. We willen weg uit Nederland. De vraag was echter, waarnaartoe? We willen niet alleen maar weg, ergens vandaan bewegen, we willen juist ergens naartoe bewegen. We maakten de afspraak dat zodra er een land in de wereld is die zich openlijk verzet tegen de uitrol van de overduidelijke agenda voor een technocratische samenleving volop controle en onderdrukking, transhumanisme, transgender, chips in het hoofd etc.  dan gaan we daarheen.

Toen kwam Orban in het nieuws met een nieuwe wet:

26 juni 2021, Boedapest – Ondanks kritiek van enkele andere EU-landen is er in Hongarije een wet van kracht geworden om de ouderlijke rechten bij de opvoeding van hun kinderen te bevorderen. Het legt de verantwoordelijkheid voor seksuele voorlichting in handen van vader en moeder.

De Europese Commissie antwoordde hierop dat deze wet mensen discrimineert op basis van hun seksuele geaardheid. Orban antwoord: ‘De vrijheid van het individu is het grootste goed.’ Iedereen zou in staat moeten zijn om ‘ongetwijfeld’ vrij zijn levensweg te kiezen. De opvoeding van opgroeiende kinderen hoort thuis in het ouderlijk huis. ‘We beschermen deze taak van de ouders’, zei Orban.

Vervolgens lazen we het bericht:

‘Orban opent grenzen voor westerlingen die ‘politieke correctheid en neoliberalisme’ ontvluchten.’

Het bericht leek voor ons geschreven, zo klopte het. Orban werd uitgekotst door onze minister president, Orban maakte zichzelf hier niet populair mee, maar de wet was een feit. Uiteraard hebben we zelf de wettekst laten vertalen om ook zelf te lezen wat er precies staat. Zo werd het alleen maar nog zichtbaarder hoe de wet verdraaid werd om Orban in een kwaad daglicht te zetten.

We gingen ons verdiepen in Hongarije en waren zeer verrast. Door het onderwijs, door de vele positieve Nederlanders, Duitsers en Belgen die ons al zijn voortgegaan en eenmaal hier kan ik alleen maar meer bevestigen hoe dit positieve gevoel gegrond is.

De natuur is prachtig, het klimaat is geweldig, de mensen vriendelijk, de publieke plekken zijn opvallend schoon, er heerst een soort rust zowel op het platteland als de grotere steden.

Helaas is ook de invloed van het ‘rijke Westen’ zichtbaar. De kleine winkeltjes zijn allemaal kapotgemaakt door de grote ketens uit Oostenrijk en Duitsland. Hierover heb ik al eerder geschreven en zal ik hier niet verder uitweiden.

Goulash en Knoflooksoep

Appelboom naast de tent

Soup du jour – Linzen – Door de twee oudsten gemaakt.
Brood uit de oven van Hunza, Eolodge.

Waar staan we nu?

Momenteel staan we in de wacht. De verkoop van ons huis in Schiedam loopt, maar is nog niet rond, hetzelfde geldt voor het huis hier in Hongarije.

We kamperen in de tuin, hebben vanaf deze week thuisonderwijs opgezet, met vooral de focus op het leren van Hongaars.

We hebben afgelopen 1,5 jaar geen inkomen ontvangen, ook geen uitkering aangevraagd, geleefd op onze reserves. We hebben (bijna) een bescheiden huisje gekocht en willen hier een mooie helende plek van maken. Een thuis voor ons gezin, maar ook een plek om mensen te ontvangen voor een shiatsu behandeling, energetische massage, aikido les, koude training (door onze tuin stroomt water vanuit de bergen) en eventueel een schooltje voor meerdere kinderen.

Ons oog is tevens gevallen op een stuk bos wat gekapt dreigt te gaan worden. Samen met dorpsgenoten willen we dit kopen, zodat we een mooi stuk natuur behouden en er retraite plekken kunnen creëren voor mensen die willen bezinnen, alleen willen zijn in de natuur met de gewenste begeleiding. Dit alles zo laagdrempelig mogelijk, zodat het voor iedereen betaalbaar is.

Waar gaan we over schrijven?

Zeker zo’n 80% van de dingen die we delen zullen positief en inspirerend zijn, met de overige 20% bedoel ik voornamelijk de kritische en realistische bril die ik ook op zet tijdens het schrijven en delen. Dit is geen blog met alleen maar blije teksten en foto’s, het is ook niet zo dat wij het allemaal beter weten, er zijn er zoveel met meer ervaring op het gebied van emigreren, of mensen die Hongarije veel beter kennen. We delen vanuit onszelf met de ervaringen die wij opgedaan hebben en momenteel op doen. Hierover delen heeft voor ons betekenis en hopelijk vormt het een bron van informatie voor anderen.

scholing en opvoeding

• Hoe geven we onze thuisschool vorm momenteel?
• Hoe leren we de taal?
• Hoe maken we gebruik van de techniek om te leren?
• Mindmaps en uitleg over het gebruik van gereedschap, messen voor kinderen
• Mindmaps en video’s over leren koken voor kinderen
• Creatieve en inspirerende foto’s en uitleg over de projecten die we hier gaan doen, boomhut maken, een oven van leem, moes tuinieren, hoe kan je veilig kinderen leren houthakken? En nog veel meer leuke ideeën.

Emigreren naar Hongarije

• we delen over onze ervaringen
• Wat valt er te regelen en hoe doe je dat?
• Hoe is het om met kinderen deze stap te zetten?
• Welke websites waren voor ons bruikbaar en fijn?
• Hoe wordt er op gereageerd, bijv door de scholen vanuit Nederland…
• Zowel de mooie als minder mooie kanten.

Wonen in Hongarije

• hoe is het leven hier?
• Welke processen maken we door?
• Wat inspireert ons hier?
• Wat spiegelt de natuur ons?

Interviews

• tussen mij en R en vice versa, over Thomas Evangelie, over Q en nog veel meer.
• Met inspirerende mensen die we hier al hebben leren kennen, ieder met zijn of haar eigen verhaal, sommige uit Hongarije, sommigen ook geëmigreerd.
• Al met al, het verhaal erachter, de diepte in, welke vragen zou ik mezelf stellen als ik mijzelf zou interviewen?

Shiatsu basis cursus

• video’s en uitleg over de basis van shiatsu (R is shiatsu therapeut)
• De basishoudingen en grepen, zodat je elkaar en je kinderen kunt leren masseren op een veilige manier.

Seksualiteit en relaties

• Ge-update versie van het volkomen huwelijk van ‘van der Velden’.
• Onze eigen ervaring en weg

Steun rambelje.life

Doneer een gewenst bedrag op het volgende rekening nummer als je ons wilt steunen in al onze doelen die ik hierboven genoemd heb.

NL63RABO0103175008

M.I. de la rambelje

Ik schrijf maandelijks een nieuwsbrief, wil je deze ontvangen, stuur dan een mail naar:

mariska_dlr@hotmail.com

Ik onderhoud ook een telegramkanaal: http://t.me/rambelje_life

In vertrouwen in het grotere geheel

The great awakening

Met liefde voor mens en natuur

Van binnen naar buiten

‘To walk the earth gently’, Darpan

School

We kunnen de kinderen niet uitschrijven bij hun scholen in Nederland, zolang we geen nieuwe school voor ze hebben gevonden. Onder het mom van ‘we moeten het dossier kunnen overdragen’, informeren de scholen of we al een school hebben.

Gaan ze dit dossier vertalen naar het Hongaars? Want ze kunnen hier geen Nederlands en ook niet zo goed Engels? Ik heb het ze gevraagd 🙂

Zouden kinderen uit Syrië, Somalie of Ghana die naar Nederland komen ook hun dossier moeten overhandigen aan de Nederlandse scholen?

Of zou het toch vooral controle zijn of de kinderen wel onderwijs krijgen hier in Hongarije?

Zouden we (weer) te maken krijgen met de leerplichtambtenaar? Ben benieuwd…

Ondertussen, totdat ze naar school gaan omdat we eerst de koop rond willen hebben, geven we thuisonderwijs. Hier een overzicht:

Ochtend

8.30 – 9.00 ontbijten, helpen klaarmaken havermout

9.00 – 10.00 Hongaars (met elkaar, spreken en schrijven)

thema van vandaag, werkwoorden en zelfstandig naamwoorden mbt het onderwerp school, zodat ze zich op hun nieuwe school kunnen voorstellen, en zodat ze weten wat het begrip rekenen is en taal, schrijven etc. Ze kunnen al tellen en

10.15 – 11.15 lezen (in mooie inspirerende boeken)

11.15-11.45 lunch maken (kookles) (soep/salade)

12.00 – 13.00 lunchen / buiten spelen

Middag

13.00-14.00 rekenen (verschillende opdrachten, vandaag maken ze een plattegrond van ons (bijna) nieuwe huis en gaan ze oppervlakten en inhoud berekenen.

14.00-15.00 middagproject, vandaag gaan we van leem een kleine oven maken en de oudste gaat leren vuur maken met een vuursteen, zelf hout hakken

Komende projecten:

• boomhut bouwen,
• mindmap over het gebruik van een zakmes
• Moestuin aanleggen en onderhouden
• Koken

Tijdens het bouwen, koken, schrijven, mindmaps maken integreren we de rekenles. Tijdens het klussen en verbouwen gaan ze zelf bouwmateriaal berekenen, hoeveel dakpannen zijn er nodig? Hoeveel liter verf? Hoeveel goulash maak je voor 5 personen? Hoe deel je de moestuin logisch in?

Ook het leren van de taal is iets wat de hele dag terugkomt. Zelf in het Hongaars bestellen in een restaurant, of iets kopen in een winkel, het buurmeisje wil ze graag helpen met de taal en zij wil Engels leren.

Vanaf volgende week maken we contact met een lerares die Hongaarse privé lessen aanbied voor kinderen, zo komt er een goede basis om de taal steeds meer eigen te maken.

Verder helpen ze met het avondeten, stellen ze de hele dag door tientallen vragen, tekenen en schilderen ze veel, spelen veel potjes schaak, leren ze over doorzetten, vertrouwen, tot rust komen, zichzelf vermaken, met elkaar omgaan. We masseren elkaar regelmatig, ook de kinderen leren dit spelenderwijs, het leven zelf heeft zoveel te bieden

Het hele emigreren een boost levenservaring. Aanpassen aan een nieuw land, vrienden maken in een andere taal, alles los gelaten wat bekend was.

https:// youtu.be/ kL3s2xNUSrs

https:// youtu.be/ kL3s2xNUSrs