Schrijvend onderzoek
Als ik schrijf heb ik vaak van te voren geen idee waar het naartoe gaat. Als ik dan iets wil onderzoeken in mezelf helpt het om het op te schrijven of om het te bespreken met (meestal) Rogier. Soms praat ik ook hardop tijdens het wandelen, of nouja, dat doe ik regelmatig. Zo ook vanmorgen…iemand wilde weer meer contact en dat gaf me in eerste instantie een benauwd gevoel. Als ik er dieper op invoel komt er schuldgevoel. Ik heb een aantal mensen losser gelaten afgelopen 2,5 jaar. Er is veel gebeurd in mijn manier van denken over de buitenwereld en er is net zoveel gebeurd in de beleving van mijn binnenwereld. Dit gaf schuring in bepaalde relaties. Ik denk dat ik ook eerlijker werd…voor de ander lastig, want ‘opeens’ was ik niet meer dezelfde persoon, zo leek het. Voor mijn gevoel werd ik juist meer mezelf. En ondanks dat de ander vaak wel op zijn of haar manier in contact wilde blijven en verschillen in denken uitlegde als ‘meningsverschil’, dat moet toch kunnen…merkte ik aan mezelf dat dergelijke contacten veel energie kosten. Alsof ik werd vastgehouden in het beeld dat de ander van mij had. Mij in de kudde wilde houden, waarschijnlijk niet eens bewust. Als er dan toch even contact was voelde ik door de woorden heen de energie van vast willen houden aan mij. Met een paar mensen heb ik opnieuw verbinding gemaakt en is er aftastend een manier ontstaan van contact.
Dus wat te doen met mensen die contact willen, maar wat mij op dit moment een benauwd gevoel geeft? Is het goed om juist het contact aan te gaan om dit in mij te onderzoeken? Komen ze weer op mijn pad omdat het goed is voor mij? Is dit de juiste timing omdat ik weer wat meer geland ben? Of is het benauwde gevoel niet voor niets en is het een signaal dat ik contact moet afhouden?
Ik heb dit verwoord vanmorgen in een spraakbericht naar iemand…tijdens het inspreken voelde ik waar nog emotie zat…als ik terugdenk aan de C periode en de bizarre maatregelen en hoe ik bewoog in een surrealistische wereld … Een diep gevoel van onrecht, een roepende in de woestijn, het heeft iets heel diep in mij geraakt en ook tijdens dit schrijven voel ik zo’n intens verdriet…een gevoel van, ‘als het er werkelijk op aan komt ben je er niet…’ .. dus wat heeft het voor zin om (weer) contact te hebben? Het voelt niet bevredigend. Wellicht voelt het comfortabel om weer de schuring te herstellen en op neutraal gebied te zijn.
Ik heb te dealen met dit gevoel, met deze brok in mijn keel en tja, het verbind gewoon veel fijner met iemand die soortgelijke ervaringen heeft. Er is veel sneller herkenning, begrip en vertrouwen.
Vanmorgen luisterde ik naar iemand die zei dat er pas wereldvrede is als we juist liefde kunnen voelen voor niet gelijkgestemden. En dat het goed is om alle contacten die gebroken zijn na te gaan en daar waar er schuring was om die contacten te neutraliseren.
Ik denk dat er eerst waarheid op grote schaal naar buiten moet komen. Want de on-gestemdheid zit hem vaak ook in de manier waarop we zijn gemanipuleerd en voorgelogen over zoveel onderwerpen.
Ik ga dit alles nog verder invoelen en ruimte geven … wordt vervolgd…
