Ayahuasca 2

De tweede reis. Ik weet niet meer wanneer deze was. Ik schat ongeveer een jaar later.

Wat ik nog we weet is dat  ik de hele reis maar één thema kreeg voorgespiegeld. Zie het kind in de ander. Zie het speelse, onschuldige, nieuwsgierige kind dat iemand ooit geweest is. Zie het zitten in de buik van de ander. Doe dat bij iedereen.

Ik vond het een mooie visie, maar ik wilde meer. Andere mensen die reizen hadden gemaakt met de ayahuasca die hadden hele gesprekken met wijze oude mannen of vrouwen. Dat wilde ik ook. Ik wilde de diepte in duiken. Maar de plant bracht me elke keer weer terug bij het zelfde. Want het enige dat ik te doen had, is te kijken naar het kind in de ander. En niet voor een dag of een week, maar voor een lange periode. En zo ging het uren achter elkaar. Maar, de boodschap was duidelijk.

 

Ayahuasca

Ik maak mijn eerste reis op aanraden van een energetisch therapeut. Ze zegt ik heel diep verdriet heb en dat ik iets krachtigers zou moeten gebruiken om daar bij te komen, dan ‘reguliere’ therapie. Ze raad me aan om een Ayahuasca ceremonie te gaan doen. Ze zou zelf ook weel willen, maar durft niet. Ik ben gelijk ‘getrieerd’. Ik heb ongeveer 5 jaar er voor een stukje docu gezien op televisie waar een journalist van de BBC in de Amazone (Peru of Brazilië) een ceremonie bijwoont. Hij word ziek, moet kostsen, etc etc. Het ziet er uit of hij helemaal binnenste buiten wordt gekeerd. Ik weet dat ik toen al dacht, dat wil ik ook. Het iets dat me veel meer trekt dan bijvoorbeeld Bungee dumpen of parachute springen.

Ik besluit met te gaan verdiepen in de Ayahusca en een afspraak te maken om een reis te maken.

Een aantal maanden later kom ik aan in Gasselte om een reis te maken. Drie dagen gevast en ik heb geen idee waar ik aan begin.

Het is een heel weekend, maar op de eerste dag een sessie ademwerk en nog een aantal andere óefeningen’ om ook als groep in de ontspanning te komen.

Er zijn mensen die na het ademwerk naar huis gaan, omdat ze al gekregen hebben, waar ze voor kwamen.

Het was een weekend vol nieuwe deuren die open gingen. De schoonheid van de muziek verdiept. Ik kom in aanraking met smudgen… Voor mijn collega’s was ik al een zweverig type, omdat ik aan shiatsu massage deed, maar ik kom nu helemaal los zullen we maar zeggen.

Naast het beleven van de reis naar binnen, is het belangrijkste thema van mijn eerste reis mijn geboorte en het alleen zijn de eerste 11 dagen. Het gevoel niet te kunnen terugvallen op een ander. De leegte die mijn rug voelt.

Ben ook zeer onder de indruk van de begeleiding. Erik Spaans en twee vrijwilligers.

Robeco Crisis 2008

In 2008 ben ik manager van de afdeling securities lending. Een afdeling van 10 mensen. 5 traders en 5 collateral managers. Ik word gevraagd voor deze functie en zeg ja. De eerste paar maanden duizelt het. De materie is complex en ik wordt gelijk het diepe in gegooid.

Dan komt de crisis in 2008. Er vindt dagelijks een crisis overleg plaats. Ik weet nog goed, dat wij het ‘point of no return’ hadden bereikt, met de default (faillissement) van met een belangrijke ‘tegenpartij’. Ik werd ik slap in mijn benen, knikkende knieën. We gingen iets doen wat nog nooit gedaan was. Nog nooit nodig was geweest.

Uiteindelijk zijn we heel succesvol. Een positief resultaat. Een hele leerzame ervaring.

Gboorte Abel

Abel wordt geboren. Hij had de hele zwangerschap de bijnaam Arie. Pas na een tijdje kwamen wij er achter dat bij grootvaders (voor Abel overgrootvaders) aan Arie heetten. Als Mariska 20 weken is, maken wij een reis naar Bali.

De geboorte was voor mij een indrukwekkende ervaring. In het ziekenhuis werk Mariska ingeleid. Ze was een paar dagen overtijd en volgende de gynaecoloog werd Abel te groot. Mariska kreeg hierdoor een wezenstorm en bij de eerst perswee kwam Abel op aarde. Ik weet nog heel goed wat ik voelde. Ik voelde een diepe vrede met het feit dat we dood gaan. Een innerlijk weten dat het leven rond is. Een komen en een gaan. Omdat hij komt, is het logisch dat ik een keer ga.

Wat ik ook realiseerde, niet eerder zo sterk, is dat ik me ergens een  voorstelling van kan maken, maar dat het niet in de buurt komt van het werkelijke gevoel. Het gevoel vader te zijn van je eigen kind. Zo groot, dat het niet in de buurt komt van de beste poging er een voorstelling van te maken. Later zou ik me nog vaker realiseren. Het is belangrijk iets te ervaren om het te kunnen begrijpen.

 

De eerste’ ontmoeting’

Raar woord, ontmoeting. De eerste keer dat wij elkaar zagen. We hebben niet met elkaar gesproken, behalve dan gedag zeggen. Het was op verjaardag van een vriendin van een collega van mij. Ik had een leuk gesprek met hem die dat dag we niet konden voortzetten, dus vroeg hij me om langs te komen op de verjaardag van zijn vriendin die avond. Kende niet veel mensen. Het was in een appartement in Rotterdam Centrum, zijstraat van de meent. Het had 2 verdiepingen en een trap met open treden. Ik zag op een bepaald moment te damesbenen naar beneden komen. Prachtige gebruinde glimmende slanke kuiten. En ja hoor, een veel te jonge vrouw met Indisch uiterlijk. Precies mijn zwak. (Heb maar twee playboys in mijn leven gekocht en 1 daarvan was om dat de zusters Lois Lane er in stonden. Ws ik als jonge jongen helemaal verliefd op) Niet veel later aten we aan weerszijde van de jarige die ons vakantie foto’s liet zien. We wisselden wel af en toe een blik uit, maar geen woorden. Niet veel later ging ze weg. Ze zei me gedag en ik zei dag terug. Ik keek naast me en zag dat er een groen sjaaltje was blijven liggen. Die was van haar. Ik besloot het in mijn zak te stoppen. Ik vertelde toen ik niet veel later zelf weg ging dat ik het sjaaltje meenam, en dat de knappe indische schoonheid het bij mij thuis kon komen ophalen als ze terug wilde. Dat was op vrijdag. Op zondag ontving ik een mail. Woensdag was de Wednesday Night Skate, en dar zou ze zijn. Ik ook, want ik reed in die tijd altijd mee. Dus wij gingen elkaar weer ontmoeten. Daar heb je dat rare woord weer. Wordt vervolgd in een volgende post.

Robeco begin

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst de hal binnen kwam lopen. Hoog en al dat graniet en glimmende RVS liften. Als voelde zo groots. (Later zou ik in het buitenland in kantoorgebouwen komen die vele malen indrukwekkende en grandiozer waren). Ik was afgestudeerd drs. in de Bedrijfskunde. Ik had een aantal sollicitaties gedaan. IT was booming en er waren veel banen voor startende mensen als ik. Toch lukt het in het begin niet. Toen werk ik via een selectiebudo aangenomen bij Robeco, maar dat bleek pas op het eind om een traineeship baan te gaan en dat wilde ik niet. Ik wilde aan de slag en niet nog eens leren en … I zag er van af en werd later gebeld, of Robeco mij een andere functie mocht aanbieden. Het werd Business Consultant op een afdeling tussen IT en beleggingsafdelingen in. Een aantal collega’s was druk met het automatiseren an econometrische functies voor o.a de selectie van aandelen, sectoren, regio’s enz. Ik mocht werken aan een project voor de automatisering van de handel in aandelen.

Ik woonde toen in Amsterdam, wat ik wilde het liefst daar ergens werk vinden, maar dat lukte dus niet. 2 uur heen en 2 uur terug van de Surinamestraat aan het eind van de overtoom, naar de Coolsingel.

Later zou ik een Appartemenet gaan huren in de Valkenstraat, bij Oostplein in Rotterdam.

ACS, Trusthouse Forte, ALPHA Flight Sevices

Ik groei op in dit bedrijf. Mijn vader is er productie manager en klimt later op tot algemeen directeur. Als heel klein kind ging ik mee, als er ‘s nachts ineens gewerkt moest worden voor een extra vlucht.

Sinterklaas

Het bedrijf had een geweldig Sinterklaasfeest, waar alle kinderen van werknemers mochten komen. De Sint kwam met pieten. Aan lange roestvrijstalen tafels hadden koks met hun koksmutsen grote Taai taai poppen gelegd en konden wij met alle kleuren glazuur en snoepjes deze versieren. Daarna kregen we allemaal een groot cadeau. Later begreep ik dat mijn vader met een aantal collega’s dit organiseerde en toen ik wat ouder werd mocht ik zelf als Pietje ‘optreden’.

Bijbaantjes

Al hoewel ik verschillende bijbaantjes heb gehad, heb ik ook op bijna elke afdeling van Alpha gewerkt. De keuken, magazijn, productie en later op Schiphol.

Supervisor

Toen ik 19 werd en mijn rijbewijs had, vroeg het hoofd van de transport en beladings-afdeling of ik als supervisor op Schiphol wilde werken. Ik had geen groot rijbewijs, dus kon niet chaufferen, maar was wel aan het studeren, dus of ik voor long-haul maatschappijen als South African Airways en Cathay pacific wilde werken. Een flinke klus, want er gaan vele duizenden artikelen aan boord en er mag er niet 1 missen.

Nog veel over te vertellen komt later.

 

Einde Apartheid

Homoseksualiteit

Arrestatie

Practical Jokes

Op kamers Rotterdam

Ik word door twee beeldschone dames gevraagd om bij hun in te trekken. Ze wonen al een jaar of zo samen, maar willen de huur met nog iemand delen. Ze hebben nog een hele kleine kamer over, maar ze willen niet nog een meisje. Ik trek bij ze in. We delen badkamer, woonkamer en keuken. We eten meestal samen en op een gegeven moment hebben we zelfs een oppashond. Beertje. Een golden retriever.

Adres Stroveer 120. M’n bestie woont aan de overkan van de straat. Maar die is een stuk intelligenter en is al met vijf jaar klaar.

Nighttown is vaste prik op donderdag avond.

Achteraf bedenk ik mij dat dit het moment is dat ik als een volwassen iemand ga leven.

 

Log in with your credentials

Forgot your details?